Dobry prompt do artykułu SEO nie jest jednym zdaniem, tylko briefem: rolą, odbiorcą, strukturą nagłówków, twardymi ograniczeniami językowymi i listą źródeł. Model, który dostaje pełny brief, przestaje improwizować i zaczyna wykonywać polecenie. Poniżej znajdziecie szablon w czterech blokach, gotowy do skopiowania, plus instrukcję, jak dopasować go do własnej marki.
W skrócie
- Krótki prompt („napisz artykuł o X”) daje tekst, który mógłby powstać dla każdej firmy; brief w 4 blokach daje tekst, który mógł powstać tylko dla was.
- Blok 1 ustala rolę, odbiorcę i cel; blok 2 narzuca strukturę H2/H3; blok 3 zakazuje konkretnych fraz i zabiegów; blok 4 wymusza pracę na źródłach.
- Najskuteczniejsze ograniczenie to zakaz zmyślania liczb z jednoczesnym nakazem oznaczania luk w danych.
- Szablon liczy około 350 słów, a jego wypełnienie zajmuje 10–15 minut; ten czas zwraca się przy każdym kolejnym tekście z tej samej serii.
Dlaczego krótkie prompty dają nijakie teksty
Model językowy przewiduje najbardziej prawdopodobny ciąg słów. Gdy polecenie brzmi „napisz artykuł o pozycjonowaniu sklepu”, najbardziej prawdopodobny wynik to średnia wszystkich tekstów o pozycjonowaniu sklepów, jakie model widział w treningu. Stąd biorą się otwarcia typu „w dzisiejszych czasach” i akapity, które można wkleić na dowolną stronę.
Brief działa jak zawężenie przestrzeni. Każde ograniczenie (rola, odbiorca, zakazane frazy, wymagane dane) odcina część możliwych odpowiedzi i zostawia tylko te, które pasują do waszej sytuacji. Dlatego dobry prompt jest długi: nie po to, by „dużo powiedzieć modelowi”, ale po to, by dużo mu zabronić.
Ma to znaczenie również pod kątem widoczności. Ile słów i ile faktów na akapit potrzebuje wpis, żeby model odpowiadający użytkownikowi w ogóle go zacytował, opisaliśmy w tekście o długości i gęstości faktów we wpisie pod AI. Szablon poniżej wymusza tę gęstość już na etapie polecenia, a nie dopiero w redakcji.
Blok 1: rola, odbiorca i cel tekstu
Pierwszy blok odpowiada na trzy pytania: kto pisze, dla kogo i po co. Rola ustawia rejestr językowy: „redaktor branżowego serwisu o logistyce” pisze inaczej niż „copywriter agencji”. Odbiorca ustawia poziom szczegółu: właściciel sklepu z 200 produktami nie potrzebuje wykładu o tym, czym jest meta description, ale potrzebuje wiedzieć, ile ich napisać w tym tygodniu.
Cel tekstu to jedno zdanie, które da się sprawdzić po publikacji. „Czytelnik ma wiedzieć, które trzy elementy karty produktu poprawić najpierw i dlaczego” jest celem. „Czytelnik ma zrozumieć znaczenie SEO” celem nie jest, bo nie sposób stwierdzić, czy tekst go osiągnął.
Co jeszcze warto dopisać w bloku 1
- Etap ścieżki: czy czytelnik dopiero rozpoznaje problem, czy porównuje rozwiązania, czy szuka instrukcji.
- Poziom wiedzy: „zna podstawy SEO, nie zna pojęć crawl budget i kanonikalizacja”.
- Kontekst marki: co firma sprzedaje i czego nie sprzedaje (żeby model nie polecał usług konkurencji).
Blok 2: brief i struktura nagłówków
Drugi blok to szkielet H2 i H3 podany wprost, razem z pytaniem, na które każda sekcja ma odpowiedzieć. To najprostszy sposób, by wymusić pokrycie tematu zamiast pokrycia „mniej więcej tego, co zwykle się pisze”. Jeśli w sekcji ma być tabela, lista kroków albo przykład liczbowy, zapiszcie to obok nagłówka, na przykład: H2 „Które elementy karty produktu Google czyta najpierw” (odpowiedź w pierwszym zdaniu, potem lista 5 elementów z uzasadnieniem).
Podanie struktury ma dodatkową zaletę: pozwala rozbić duży tekst na kilka poleceń. Model dostaje ten sam blok 1 i 3, a zmienia się tylko fragment bloku 2, co trzyma spójność tonu przy tekstach powyżej 2 000 słów. Jak budować i wersjonować takie zestawy, opisujemy w poradniku o bibliotece promptów dla copywriterów.
Blok 3: twarde ograniczenia językowe
Trzeci blok to lista zakazów, i jest to najczęściej pomijana część promptu. Zakazy działają lepiej niż prośby: „pisz konkretnie” model interpretuje dowolnie, a „nie używaj fraz: w dzisiejszych czasach, warto pamiętać, kluczowe znaczenie, nie da się ukryć” wykonuje dosłownie.
| Ograniczenie | Zapis w prompcie | Skutek w tekście |
|---|---|---|
| Zakaz pustych otwarć | „Pierwsze zdanie każdej sekcji zawiera odpowiedź, nie zapowiedź” | Znikają akapity typu „w tej części omówimy” |
| Limit długości akapitu | „Maksymalnie 4 zdania na akapit” | Tekst dzieli się na fragmenty, które da się zacytować |
| Zakaz pytań retorycznych | „Nie zadawaj pytań czytelnikowi w treści” | Znika „Zastanawiałeś się kiedyś…?” |
| Zakaz anglicyzmów | „Zamiast workflow pisz proces, zamiast insight pisz wniosek” | Tekst brzmi jak napisany po polsku, nie przetłumaczony |
| Kontrola myślników | „Nie używaj długiego myślnika; pauzy zapisuj przecinkiem lub nawiasem” | Znika najbardziej rozpoznawalny ślad tekstu generowanego |
Blok 4: źródła, dane i zakaz zmyślania
Czwarty blok rozstrzyga, skąd model bierze fakty. Bez niego liczby w tekście są zgadywane, bo model „wie”, że artykuł SEO zwykle zawiera jakiś procent i jakieś badanie. Rozwiązanie ma dwie części: wklejona lista źródeł (fragmenty dokumentacji, wasze dane z Search Console, wyniki testu) oraz jasna reguła, co robić, gdy źródła nie ma.
Reguła, która działa najlepiej, brzmi: „Używaj wyłącznie liczb z podanych źródeł. Jeśli w danym miejscu potrzebna jest liczba, a nie ma jej w źródłach, wstaw znacznik [BRAK DANYCH: opis] zamiast liczby”. Znaczniki łatwo wyszukać przed publikacją, a model przestaje wymyślać statystyki, bo ma dozwoloną alternatywę.
W tekstach o SEO najbezpieczniejszym źródłem faktów o działaniu wyszukiwarki jest dokumentacja Google, na przykład wytyczne dotyczące treści przydatnych dla użytkownika (opisane w Google Search Central). Wklejenie odpowiedniego fragmentu do promptu daje lepszy efekt niż samo podanie linku, bo model nie musi polegać na tym, co zapamiętał z treningu.
Pełny szablon do skopiowania
Poniższy szablon zawiera wszystkie cztery bloki. Pola w nawiasach kwadratowych uzupełniacie przed każdym użyciem; resztę można zostawić bez zmian.
ROLA I ODBIORCA
Jesteś [rola: np. redaktorem serwisu branżowego o e-commerce].
Piszesz dla [odbiorca: np. właściciela sklepu z 100–500 produktami, zna podstawy SEO].
Cel tekstu: po lekturze czytelnik [jedno sprawdzalne zdanie].
Etap: [rozpoznanie problemu / porównanie / instrukcja].
Marka: [co sprzedajemy, czego nie sprzedajemy, czego nie obiecujemy].
STRUKTURA
Tytuł roboczy: [tytuł z frazą kluczową na początku].
Fraza kluczowa: [fraza]; użyj jej w pierwszym akapicie i w jednym H2.
Długość: [liczba] słów, tolerancja 10%.
Nagłówki (każdy H2 odpowiada na jedno pytanie, odpowiedź w pierwszym zdaniu):
1. H2 [pytanie] : [forma: tabela / lista kroków / przykład liczbowy]
2. H2 [pytanie] : [forma]
3. H2 [pytanie] : [forma]
4. H2 Najczęstsze błędy : lista numerowana 4–6 pozycji
5. H2 FAQ : 4 pytania w formie, jaką wpisałby użytkownik, odpowiedzi po 50–100 słów
Zakończenie: 2–3 zdania z jednym wnioskiem, bez podsumowania całości.
OGRANICZENIA JĘZYKOWE
Język polski, rejestr ekspercki, forma bezosobowa lub 2. osoba liczby mnogiej.
Maksymalnie 4 zdania na akapit.
Nie zadawaj pytań retorycznych.
Nie używaj długiego myślnika; pauzy zapisuj przecinkiem, dwukropkiem lub nawiasem.
Nie używaj fraz: w dzisiejszych czasach, warto pamiętać, kluczowe znaczenie,
nie da się ukryć, w tym artykule omówimy, podsumowując.
Nie używaj anglicyzmów, gdy istnieje polski odpowiednik (workflow, insight, performance).
Nie wymieniaj: [konkurenci]. Nie obiecuj: [zakazane obietnice].
ŹRÓDŁA I DANE
Używaj wyłącznie faktów i liczb z sekcji ŹRÓDŁA poniżej.
Jeśli potrzebna jest liczba, której nie ma w źródłach, wstaw [BRAK DANYCH: czego brakuje].
Każdą liczbę opatrz odniesieniem do źródła w nawiasie.
ŹRÓDŁA:
[1] [fragment dokumentacji / dane z GSC / wynik testu]
[2] [...]
Zwróć wyłącznie treść artykułu w HTML (h2, h3, p, ul, ol, table), bez h1 i bez komentarza.Jak dopasować szablon do własnej marki
Dopasowanie polega na wymianie zawartości bloków 1 i 3, nie na przepisywaniu całości. Najpierw zbierzcie 5–10 tekstów, które już uznajecie za dobre, i wypiszcie z nich cechy wspólne: długość zdań, ulubione formy (lista czy tabela), sposób zwracania się do czytelnika. To trafia do bloku 1 jako opis roli i do bloku 3 jako reguły stylu.
Drugi krok to lista zakazów zbudowana z błędów. Wygenerujcie trzy teksty na krótkim prompcie, zaznaczcie każde zdanie, które byście wykreślili, i zamieńcie powtarzające się problemy na reguły. Po dwóch takich rundach blok 3 zwykle ma 10–15 pozycji i przestaje rosnąć.
Trzeci krok to sprawdzenie efektu przed publikacją, bo nawet najlepszy brief nie zastąpi redakcji. Sam szablon wpisuje się w szerszy proces brief, szkic, korekta, który rozpisaliśmy w tekście o AI copywritingu w układzie brief, draft, polish; prompt z tego artykułu jest jego pierwszym etapem.
Najczęstsze błędy przy pracy z szablonem
- Wklejanie samego linku do źródła zamiast fragmentu treści: model nie otwiera stron, więc pracuje na tym, co pamięta, a nie na tym, co podaliście.
- Prośby zamiast zakazów w bloku 3: „pisz naturalnie” nie da się wykonać, „nie używaj frazy X” da się.
- Cel tekstu, którego nie można sprawdzić: bez sprawdzalnego celu nie wiadomo, czy tekst jest gotowy, czy tylko skończony.
- Brak reguły dla brakujących danych: bez znacznika [BRAK DANYCH] model wstawia liczbę, która wygląda wiarygodnie i jest zmyślona.
FAQ: najczęstsze pytania o prompt do artykułu SEO
Jak długi powinien być prompt do artykułu SEO?
Około 300–400 słów bez sekcji źródeł. Krótsze prompty nie zawężają wystarczająco przestrzeni odpowiedzi, dłuższe zwykle powtarzają te same reguły innymi słowami. Sekcja źródeł może być dowolnie długa, bo to dane, a nie instrukcje; w praktyce 1 000–2 000 słów wklejonych fragmentów działa bez problemu w każdym współczesnym modelu.
Czy jeden szablon wystarczy dla wszystkich typów tekstów?
Nie. Bloki 1 i 3 są wspólne dla marki, ale blok 2 różni się w zależności od typu: poradnik potrzebuje list kroków, porównanie potrzebuje tabeli, aktualność potrzebuje daty i źródła w pierwszym akapicie. Najwygodniej utrzymywać jeden szablon bazowy i 3–4 warianty bloku 2 dla najczęstszych formatów.
Jak wymusić na modelu, żeby nie zmyślał liczb?
Dać mu dozwoloną alternatywę. Sam zakaz „nie zmyślaj” nie działa, bo model nie wie, że zmyśla. Działa para reguł: „używaj wyłącznie liczb ze źródeł” i „gdy brakuje liczby, wstaw znacznik [BRAK DANYCH]”. Po wygenerowaniu tekstu wystarczy wyszukać znacznik i uzupełnić dane ręcznie lub usunąć zdanie.
Co zrobić, gdy tekst z szablonu nadal brzmi ogólnikowo?
Sprawdzić blok 4. W 9 na 10 przypadków ogólnikowość bierze się z braku źródeł: model nie ma konkretów, więc pisze wokół tematu. Dodanie własnych danych (liczba produktów, czas na zadanie, wynik testu) zmienia ton tekstu bardziej niż jakakolwiek reguła stylistyczna.
Co dalej
Skopiujcie szablon, wypełnijcie blok 1 i 3 dla własnej marki i wygenerujcie jeden tekst na temat, który już macie na stronie. Porównanie obu wersji pokaże, które reguły w bloku 3 są za słabe. Kolejnym krokiem jest zbudowanie z takich promptów uporządkowanej biblioteki promptów, żeby cały zespół pracował na tych samych ograniczeniach.
