Google-Agent: przepuszczanie agenta AI przez CDN i zaporę WAF

Google wyjaśnia, jak wpuścić Google-Agent przez CDN i WAF

Google opublikował 17 listopada 2026 roku nowy przewodnik techniczny, który tłumaczy, jak przepuścić ruch Google-Agent przez sieci CDN, zapory WAF i usługi wykrywania botów. To pierwszy dokument, w którym firma wprost mówi administratorom: jeśli chcecie, żeby agenci AI działający na zlecenie użytkowników mogli coś na waszej stronie zrobić, musicie ich świadomie wpuścić. Dla właścicieli sklepów, serwisów rezerwacyjnych i stron z formularzami to sygnał, że era agentów przestaje być teorią i staje się kwestią konfiguracji serwera.

Kontekst: kim jest Google-Agent

Sam Google-Agent nie jest nowością. Google dodał go do listy tzw. user-triggered fetchers, czyli fetcherów uruchamianych przez użytkownika, w marcu 2026 roku. Jak odnotował wtedy serwis Search Engine Roundtable, firma zapowiedziała, że nowy user agent będzie wdrażany przez kilka tygodni i posłuży agentom hostowanym na infrastrukturze Google do poruszania się po sieci i wykonywania działań na prośbę użytkownika. Jako przykład podano Project Mariner, eksperymentalnego agenta przeglądarkowego Google.

Różnica między Google-Agent a Googlebotem jest fundamentalna. Googlebot crawluje sieć, żeby budować indeks wyszukiwarki. Google-Agent pojawia się na stronie dlatego, że konkretny człowiek poprosił asystenta AI o wykonanie zadania: znalezienie terminu wizyty, porównanie ofert, wypełnienie formularza czy dodanie produktu do koszyka. W dokumentacji Google ta kategoria fetcherów opisana jest zdaniem, które warto zapamiętać: ponieważ pobranie zostało zlecone przez użytkownika, takie fetchery co do zasady ignorują reguły robots.txt.

Nowy przewodnik nosi tytuł „Allow Google-Agent traffic” i trafił do sekcji dokumentacji poświęconej infrastrukturze crawlowania. W dzienniku zmian Google zapisał krótko, że opublikował techniczny przewodnik o tym, jak upewnić się, że Google-Agent ma dostęp do witryny, a jako powód podał chęć pomocy wydawcom, którzy chcą włączyć Google-Agent na swoich stronach. Sformułowanie jest ważne: dokument nie zmusza nikogo do otwierania drzwi, tylko pokazuje, jak to zrobić tym, którzy już się na to zdecydowali.

Kluczowe fakty: co dokładnie mówi nowy dokument

Przewodnik jest krótki i bardzo praktyczny. Składa się z trzech części: jak Google-Agent identyfikuje swoje żądania, jak przepuścić ruch w CDN, zaporze lub usłudze antybotowej oraz jak rozwiązywać problemy, gdy mimo to agent jest blokowany.

Identyfikacja żądań

Każde żądanie Google-Agent zawiera nagłówek HTTP User-Agent z ciągiem „Google-Agent” i pochodzi z adresu IP wymienionego w pliku user-triggered-agents.json, który Google publikuje w swojej dokumentacji. Pełny ciąg user agenta występuje w dwóch wariantach: mobilnym (emulującym urządzenie z Androidem) i desktopowym (Linux x86_64), w obu przypadkach z dopiskiem „compatible; Google-Agent” i odnośnikiem do dokumentacji. Wersja Chrome w ciągu jest zmienna, dlatego reguły oparte na dokładnym dopasowaniu całego nagłówka szybko by się zestarzały.

W momencie przygotowywania tego tekstu plik z zakresami IP dla agentów zawierał 20 prefiksów: 12 dla IPv4 i 8 dla IPv6, a jego znacznik utworzenia wskazywał 17 listopada 2026 roku. Lista jest więc żywa i będzie się zmieniać, co Google zresztą podkreśla w części o rozwiązywaniu problemów.

Web Bot Auth, czyli podpis kryptograficzny

Drugi filar identyfikacji to eksperyment z protokołem Web Bot Auth. Google podpisuje część żądań Google-Agent zgodnie ze standardem HTTP Message Signatures (RFC 9421), używając tożsamości https://agent.bot.goog. Żądania biorące udział w eksperymencie zawierają nagłówek Signature-Agent ustawiony na g="https://agent.bot.goog" oraz nagłówki Signature i Signature-Input oznaczone etykietą „g”. Publiczny zestaw kluczy do weryfikacji podpisów jest dostępny pod adresem w domenie agent.bot.goog, w ścieżce /.well-known/http-message-signatures-directory.

Osobna strona dokumentacji o Web Bot Auth jasno zaznacza, że wdrożenie ma charakter eksperymentalny. Protokół jest wciąż projektem roboczym grupy IETF, nie wszystkie agenty Google z niego korzystają, a nawet te, które korzystają, nie podpisują każdego żądania. Google zaleca więc, żeby obok podpisów nadal weryfikować ruch po adresach IP, odwrotnym DNS i ciągu user agenta. Ciekawy detal: przy żądaniach wrażliwych na opóźnienia serwer może odpowiedzieć od razu, a podpis sprawdzić później w oknie ważności. Ewentualne sankcje zostaną wtedy nałożone na kolejne żądania danego wywołującego.

Element weryfikacji Co sprawdzić Status
Nagłówek User-Agent Czy zawiera ciąg „Google-Agent” Zawsze obecny, ale łatwy do podrobienia
Adres IP Czy mieści się w zakresach z user-triggered-agents.json Podstawowa metoda weryfikacji
Odwrotny DNS Maska gae.googleusercontent.com lub google-proxy-***.google.com Metoda wspólna dla fetcherów użytkownika
Podpis Web Bot Auth Signature-Agent g=”https://agent.bot.goog”, Signature, Signature-Input Eksperyment, tylko część żądań
Wyzwania antybotowe Pominięcie CAPTCHA i testów JavaScript dla zweryfikowanych żądań Zalecenie Google

Reguły przepuszczania ruchu

Google przyznaje, że część usług antybotowych, sieci CDN i zapór potrafi już samodzielnie zweryfikować Google-Agent, i odsyła do dokumentacji konkretnego dostawcy. Jeśli usługa tego nie robi, firma proponuje cztery reguły: potwierdź, że User-Agent zawiera „Google-Agent”, potwierdź, że IP pochodzi z opublikowanej listy, jeśli żądanie jest podpisane, zweryfikuj nagłówki Signature i Signature-Input, a dla zweryfikowanych żądań pomiń wyzwania antybotowe.

Sześć pułapek z sekcji troubleshooting

Najcenniejsza dla praktyków jest ostatnia część dokumentu. Google wylicza sytuacje, w których agent jest blokowany mimo dodania reguły zezwalającej:

  • Priorytet reguł. Reguła zezwalająca musi być oceniana przed szerokimi blokadami ASN chmur i centrów danych, zarządzanymi regułami botów oraz politykami blokującymi całą kategorię „agenci AI”, które mogą nadpisać ustawienie zweryfikowanego bota.
  • Interaktywne wyzwania. Reguła powinna omijać nie tylko blokady HTTP, ale też CAPTCHA, testy JavaScript i osobne widżety CAPTCHA uruchamiane przy wyszukiwaniu lub wysyłaniu formularza.
  • Akcje w trakcie ścieżki użytkownika. Dostęp musi obejmować więcej niż stronę główną: wyszukiwarkę wewnętrzną, filtrowanie, karty produktów, dodawanie do koszyka, rezerwację, a także zapytania XHR, GraphQL i endpointy w subdomenach api.
  • Limity na IP. Ponieważ wiele osób korzysta z agenta jednocześnie, ich żądania wychodzą ze wspólnej puli adresów. Limity liczby żądań na jeden adres IP mogą więc odcinać zupełnie legalny ruch.
  • Aktualizacje zakresów IP. Reguły oparte na adresach trzeba synchronizować z aktualną wersją pliku JSON.
  • Nagłówki za proxy. Load balancery i pośrednie serwery proxy muszą zachować oryginalny adres IP klienta, nagłówek User-Agent oraz, w przypadku żądań podpisanych, wszystkie trzy nagłówki podpisu.

Co to znaczy dla SEO i AIO

Na pierwszy rzut oka to dokument dla administratorów serwerów, a nie dla specjalistów SEO. W praktyce jednak dotyka sedna tego, jak widoczność w wyszukiwarce będzie wyglądać w świecie, w którym coraz więcej zadań wykonuje za użytkownika asystent AI.

Robots.txt nie jest tu przełącznikiem

Pierwsza i najważniejsza konsekwencja: Google-Agent należy do fetcherów, które co do zasady ignorują robots.txt. Oznacza to, że klasyczne narzędzie, którym SEO-wcy sterują dostępem robotów, nie decyduje o tym, czy agent Google wejdzie na stronę. O tym decyduje warstwa infrastruktury: CDN, WAF, reguły antybotowe, limity żądań. Nowy dokument nie wspomina ani słowem o tokenie robots.txt dla Google-Agent ani o innym mechanizmie rezygnacji po stronie Google. To luka, którą warto mieć na uwadze, zanim ktoś w zespole uzna, że wystarczy dopisać regułę Disallow.

Konwersja zaczyna zależeć od konfiguracji zapory

Druga konsekwencja jest bardziej biznesowa. Lista miejsc, które Google wymienia w sekcji troubleshooting (wyszukiwarka wewnętrzna, filtry, koszyk, rezerwacja, API), to dokładnie te punkty, w których dzieje się konwersja. Jeśli agent AI na zlecenie klienta ma zarezerwować wizytę albo kupić produkt, a zapora sklepu odpowie mu ekranem CAPTCHA, transakcja nie dojdzie do skutku. Użytkownik nie zobaczy przy tym żadnego komunikatu o błędzie po stronie sklepu, tylko informację od asystenta, że zadania nie udało się wykonać, i najpewniej propozycję konkurencji.

Ma to bezpośredni związek z ostatnimi zapowiedziami Google. Zaledwie dzień przed publikacją przewodnika firma ogłosiła rozszerzenie funkcji Ask Maps i agentowe wyszukiwanie wolnych terminów, o czym pisaliśmy w tekście o tym, jak Google Ask Maps wchodzi do Europy z rezerwacjami i telefonami do firm. Agent, który szuka terminów i umawia wizyty, potrzebuje dostępu do systemów rezerwacyjnych na stronach firm. Nowy dokument jest techniczną instrukcją, jak ten dostęp zapewnić.

Logi i analityka: nowy segment ruchu

Trzecia konsekwencja dotyczy pomiaru. Google-Agent ma rozpoznawalny ciąg user agenta i publiczną listę adresów, więc da się go wyodrębnić w logach serwera. Warto to zrobić już teraz, zanim ruch agentowy urośnie, żeby mieć punkt odniesienia. Tydzień temu Google opisał też, jak rozpoznawać ruch z wyszukiwarki w analityce i logach, o czym przeczytacie w artykule o tym, jakie wartości Referer wskazują na ruch z Google. Oba dokumenty razem dają dość kompletny obraz tego, co w logach jest człowiekiem z wyszukiwarki, a co agentem działającym w jego imieniu.

Trzeba przy tym pamiętać o ograniczeniu, które Google sam opisuje: agent wielu użytkowników korzysta ze wspólnej puli adresów IP. Klasyczne metryki oparte na unikalnych adresach będą więc w przypadku tego ruchu zawodne. Jedna sesja w logach może odpowiadać kilku różnym osobom, a jedna osoba może wygenerować serię żądań do API bez ładowania żadnej strony HTML.

Weryfikacja chroni przed podszywaniem się

Czwarty wątek to bezpieczeństwo. Ciąg „Google-Agent” w nagłówku może wpisać każdy skrypt. Jeśli serwis zacznie przepuszczać ruch tylko na podstawie user agenta, otworzy furtkę scraperom, które podszyją się pod agenta Google. Dlatego dokument tak mocno akcentuje weryfikację po IP i podpisach. Dla zespołów SEO to argument w rozmowie z działem bezpieczeństwa: nie chodzi o wyłączenie ochrony, tylko o precyzyjny wyjątek dla zweryfikowanych żądań, przy zachowaniu wszystkich pozostałych kontroli.

Reakcje branży

Pierwsze reakcje są na razie głównie informacyjne. Barry Schwartz z Search Engine Roundtable, który jako jeden z pierwszych opisał nowy dokument, przypomniał, że sam Google-Agent nie jest nowy, a nowością jest dopiero przewodnik o przyznawaniu mu dostępu. To trafna uwaga: zmienia się nie technologia, tylko komunikacja Google wobec wydawców.

W szerszym kontekście dokument trafia na rynek, który właśnie zaczyna formułować własne zasady wobec agentów. Linie United Airlines zmieniły w listopadzie swoje warunki tak, by wyszukiwarki mogły indeksować serwis, ale agenci AI potrzebowali pisemnej zgody, co opisaliśmy w tekście United: agenci AI tylko za zgodą. Z danych firmy HUMAN, które przytaczaliśmy przy tej okazji, wynika z kolei, że ruch agentowy jest dziś mocno skoncentrowany w rękach kilku dostawców, z Meta i OpenAI na czele. Google, publikując instrukcję dostępu dla swojego agenta, wyraźnie stara się, żeby jego narzędzia nie zostały na tym rynku zablokowane hurtowo.

Warto też odnotować, kto jest autorem przykładowych implementacji, do których odsyła Google. W dokumentacji Web Bot Auth firma kieruje do repozytorium z przykładami utrzymywanego przez Cloudflare. To pokazuje, że standard podpisywania żądań botów jest projektem szerszym niż jedna firma i że duzi dostawcy CDN są w niego zaangażowani. Dla właścicieli stron to dobra wiadomość: z dużym prawdopodobieństwem weryfikacja podpisów pojawi się jako gotowa funkcja w panelu ich dostawcy, bez konieczności pisania własnego kodu.

Pojawia się jednak także pytanie, które w branży będzie zapewne wracać: co z wydawcami, którzy nie chcą wpuszczać agentów. Dokument Google odpowiada tylko na pytanie „jak”, a nie „czy”. Nie ma w nim mechanizmu deklaracji preferencji podobnego do tego, co Google zapowiedział pod koniec października w kontekście kontroli nad trenowaniem modeli AI. Dla wielu serwisów, szczególnie tych, które żyją z reklam wyświetlanych ludziom, agent wykonujący zadanie bez oglądania strony to ruch o wątpliwej wartości.

Praktyczna lista kontrolna dla zespołów SEO

Jeśli Twoja strona prowadzi sprzedaż, rezerwacje lub zbiera zapytania przez formularze, warto przejść przez kilka kroków:

  • Sprawdź w logach serwera, czy w ostatnich tygodniach pojawiał się user agent zawierający „Google-Agent”, i jakie kody odpowiedzi otrzymywał.
  • Zapytaj dostawcę CDN lub WAF, czy obsługuje weryfikację Google-Agent oraz protokół Web Bot Auth.
  • Przejrzyj kolejność reguł bezpieczeństwa: czy blokady ASN chmur albo kategorie „AI bots” nie są oceniane przed wyjątkiem dla zweryfikowanego agenta.
  • Przetestuj całą ścieżkę konwersji, nie tylko stronę główną: wyszukiwarkę, filtry, koszyk, formularz, endpointy API.
  • Zweryfikuj limity żądań na adres IP, biorąc pod uwagę, że agent obsługuje wielu użytkowników ze wspólnej puli.
  • Ustal proces aktualizacji zakresów IP, najlepiej automatyczny, zamiast jednorazowego wklejenia listy.
  • Upewnij się, że proxy i load balancer przekazują oryginalny IP i komplet nagłówków podpisu.

Jeśli natomiast Twój serwis nie chce obsługiwać agentów, pamiętaj, że robots.txt tego nie załatwi. Decyzja zapada w warstwie infrastruktury i powinna być świadoma, bo może oznaczać utratę zadań zlecanych przez użytkowników asystentów Google.

Co dalej

Najbliższe miesiące pokażą, jak szybko rośnie ruch Google-Agent i w jakich produktach Google będzie go używać poza eksperymentami w rodzaju Project Mariner. Dokument nie podaje żadnych liczb dotyczących skali ruchu ani listy usług, które już dziś korzystają z agenta. Nie precyzuje też, jakie produkty Google w Europie, w tym w Polsce, wysyłają takie żądania.

Drugim wątkiem do obserwacji jest Web Bot Auth. Google wprost pisze, że to eksperyment, a specyfikacja może się zmienić. Jeśli protokół stanie się standardem, weryfikacja botów przesunie się z list adresów IP na kryptograficzną tożsamość, co uprości życie administratorom i utrudni podszywanie się pod znanych agentów. Firma zaprasza do udziału w dyskusji na liście mailingowej IETF i zbiera opinie przez osobny formularz.

Trzecie pytanie dotyczy kontroli. Skoro agent ignoruje robots.txt, a jedyną realną dźwignią jest konfiguracja zapory, wydawcy zapewne zaczną domagać się bardziej eleganckiego sposobu na wyrażenie zgody lub sprzeciwu. Na razie Google koncentruje się na tych, którzy drzwi chcą otworzyć. Dla specjalistów SEO i AIO wniosek jest prosty: widoczność w erze agentów to nie tylko treść i dane strukturalne, ale też to, czy agent w ogóle zdoła dotrzeć do formularza.

FAQ

Czym jest Google-Agent?

To user agent używany przez agentów AI działających na infrastrukturze Google, którzy poruszają się po stronach i wykonują działania na prośbę użytkownika, na przykład wyszukują terminy lub wypełniają formularze. Google dodał go do dokumentacji w marcu 2026 roku, a 17 listopada 2026 roku opublikował przewodnik o przepuszczaniu jego ruchu.

Czy mogę zablokować Google-Agent w robots.txt?

Według dokumentacji Google fetchery uruchamiane przez użytkownika, do których należy Google-Agent, co do zasady ignorują reguły robots.txt. Nowy przewodnik nie opisuje osobnego mechanizmu rezygnacji, więc realną kontrolę daje konfiguracja CDN, WAF lub usługi antybotowej.

Jak odróżnić prawdziwy Google-Agent od podróbki?

Sam nagłówek User-Agent nie wystarczy, bo łatwo go podrobić. Należy sprawdzić, czy adres IP pochodzi z pliku user-triggered-agents.json publikowanego przez Google, a w przypadku żądań podpisanych zweryfikować nagłówki Signature i Signature-Input zgodnie z protokołem Web Bot Auth i tożsamością agent.bot.goog.

Czy przepuszczenie Google-Agent wpływa na pozycje w Google?

Dokument nie łączy dostępu Google-Agent z rankingiem w wynikach wyszukiwania. Indeksowaniem zajmuje się Googlebot, a Google-Agent wykonuje zadania zlecone przez użytkowników. Blokada agenta może jednak oznaczać, że asystent nie dokończy rezerwacji lub zakupu na Twojej stronie.

Co najczęściej blokuje agenta mimo reguły zezwalającej?

Google wymienia zbyt niski priorytet reguły względem blokad ASN i kategorii botów AI, CAPTCHA i testy JavaScript, brak dostępu do koszyka, wyszukiwarki i API, limity żądań na adres IP, nieaktualne zakresy adresów oraz proxy, które gubią oryginalny IP lub nagłówki podpisu.